Garip bir sessizlik çöktü dünyaya

Garip bir sessizlik çöktü dünyaya. Bir çocuğun üzülmesinden hemen sonra.. üzüntüsü bir girdap oldu önce beni aldı içine..nefes kesen, toz toprak ve yağmur damlalarının yoğurup adeta kustuğu, yıllardır biriken, tümüyle benliğine sirayet eden pis bir sessizlik... Hem de bir küçük koca gözlü çocuğun üzülmesinden hemen sonra.. Ne uzun, upuzun kirpiklerinden süzülen damlaların şıpırtısı bozdu bu sessizliği, ne de her ağlayan çocuk gördüğümde attığım çığlık.. Gittim evin tüm ışıklarını yaktım..Karşı binadaki bir dairede bir diğer çocuk korkmasın diye fişe takılan gece lambasının ışığı, yaktığım onca lambaya nispet evimi aydınlatıyordu...